قرار بود امروز 1/10/1387 در مراسمی که کانون مدافعان حقوق بشر به مناسبت روز جهانی حقوق بشر برگزار کند شرکت کنم تا اینکه یکی از دوستانم به تلفن همراهم زنگ زد و گفت مراسم امروز کنسل شد ومأموران امنیتی و انتظامی  به دفتر کانون مدافعان حقوق بشر در یوسف‌آباد تهران رفته و اقدام به پلمپ این دفتر کردند.نرگس محمدی، سخنگوی کانون مدافعان حقوق بشر در گفت و گو با راديو فردا گفت که نيروهای انتظامی، مأموران کلانتری و لباس شخصی‌ها ساعت سه بعد از ظهر بدون ارائه کردن حکم قضایی وارد ساختمان شدند.

وی افزود: حدود ۱۰ تا ۱۵ نفر وارد ساختمان شده و اقدام به فيلمبرداری از داخل ساختمان کردند.وی اضافه کرد که این کانون می‌خواست در این مراسم به تقی رحمانی، از فعالان اجتماعی-سیاسی جايزه دهد و همچنين قرار بود ۱۰ نفر در این مراسم سخنرانی کنند.

اینکه جرم برگزار کنندگان جشن چه بوده و به چه علت می بایست  دفتر این کانون پلمپ گردد جای تامل و همپنین تاسف است.

کانون مدافعان حقوق بشر با مشارکت خانم شیرین عبادی، برنده ایرانی جایزه صلح نوبل و آقایان محمد سیف‌‌زاده، محمدعلی دادخواه، عبدالفتاح سلطانی و محمد شریف از وکیلان دادگستری فعال در پرونده‌های حقوق بشر در ایران پایه‌گذاری شده است تنها انجمنی است که در حد قابل توجهی موارد نقض حقوق بشر در ایران را به جهانیان اعلام می کند تا دستگاههای نقض کننده حقوق بشر  تاملی بر عملکرد نادرست خود گرفته و بدانند در ایران افرادی هستند که ارزش بشر را لمس می کنندو

فعالیت این کانون علاوه بر پیگیری موارد نقض حقوق بشر، دفاع از زندانیان سیاسی - عقیدتی و نیز حمایت از خانواده زندانیان سیاسی را نیز شامل می‌شود که گمان می کنم برخی از مجریان قانون تحمل دفاع از این اقشار را ندارند.

سئوال من از کسانی که دفتر این کانون یا هر موسسه و انجمن فعال در زمینه حقوق بشر را پلمپ می کنند این است که آیا پلمپ این دفاتر می تواند پوششی بر عملکردهای غیر قانونی برخی از مجریان قانون باشد؟ آیا واقعا امروزه می توان با پلمپ اینگونه دفاتر که اعضای آنها بدون هیچگونه چشمداشت مادی به دنبال احقاق حقوق افراد هستند، جلوی فعالیت دیگر مدافعین حقوق بشر را بگیرند؟ آیا دفاع از حقوق افراد را نیز می تواند متوقف کرد؟ و ....

مطمئنا پلمپ دفاتر انجمن ها، کانون ها و دستگیری فعالان حقوق مدنی و بشر نمی تواند، راه حلی بر بحران حقوق بشر در ایران باشد و بهتر است تا دستگاه تقنینی و قضایی و حتی مجریه با در نظر گرفتن راهکارهای مقتضی، ترتیبی اتخاذ کنند که عدالت جای خشونت را بگیرد.